ภายใต้บริบทการเปลี่ยนแปลงในกระแสโลกาภิวัตน์ที่ปรับเปลี่ยนเร็วและสลับซับซ้อนมากยิ่งขึ้น จำเป็นต้องกำหนดยุทธศาสตร์การพัฒนาประเทศที่เหมาะสม โดยเสริมสร้างความแข็งแกร่งของโครงสร้างของระบบต่างๆ ภายในประเทศให้มีศักยภาพ แข่งขันได้ในกระแสโลกาภิวัตน์ และสร้างฐานความรู้ให้เป็นภูมิคุ้มกันต่อการเปลี่ยนแปลงต่างๆ ได้อย่างรู้เท่าทัน ควบคู่ไปกับการกระจายการพัฒนาที่เป็นธรรม และเสริมสร้างความเท่าเทียมกันของกลุ่มคนในสังคม และความเข้มแข็งของชุมชนท้องถิ่น พร้อมทั้งฟื้นฟูและอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและคุณภาพสิ่งแวดล้อม ให้คงความสมบูรณ์เป็นรากฐานการพัฒนาที่มั่นคง และเป็นฐานการดำรงวิถีชีวิตของชุมชนและสังคมไทย ตลอดจนการเสริมสร้างธรรมาภิบาลในการบริหารจัดการประเทศทุกระดับ อันจะนำไปสู่การพัฒนาประเทศที่มั่นคงและยั่งยืน สามารถดำรงอยู่ในประชาคมโลก ได้อย่างมีเกียรติภูมิและมีศักดิ์ศรี โดยมียุทธศาสตร์การพัฒนาที่สำคัญในระยะแผนพัฒนาฯ ฉบับที่ 10 และการเชื่อมโยงในการผลักดันขับเคลื่อนยุทธศาสตร์ การผลิตที่ยั่งยืน ภายใต้ความเชื่อมโยงของแนวทางการปรับโครงสร้างการผลิตของไทยตามแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 10 และยุทธศาสตร์การพัฒนาบนฐานความหลากหลายทางชีวภาพและการสร้างความมั่นคงของฐานทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม ซึ่งเป็นสาระสำคัญของการขับเคลื่อนและผลักดันการผลิตและการบริโภคที่ยั่งยืนสู่สังคมไทย

ในปี พ.ศ. 2550 สศช. โดยสถาบันสิ่งแวดล้อมไทย ได้ทำการศึกษาและจัดทำยุทธศาสตร์การบริโภคที่ยั่งยืนขึ้น ซึ่งเป็นกรอบหลักในการแปลงแผนพัฒนาฯ ฉบับที่ 10 ไปสู่การปฏิบัติ โดยให้ความสำคัญในการบริโภคที่ยั่งยืน และนำมาสู่การจัดทำแนวทางการขับเคลื่อนการผลิตที่ยั่งยืนในระยะต่อไป สำหรับนโยบายและแผนอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องที่สำคัญ ได้แก่ นโยบายและแผนการส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ.2540 – 2559 แผนการจัดการคุณภาพสิ่งแวดล้อม 2551-2554 แผนแม่บทการผลิตที่สะอาด และนโยบายและแผนของหน่วยงานต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง

กดเพื่อโหลดรูปการเชื่อมโยงแผนพัฒนาฯ ฉบับที่ 10 ในการผลักดันขับเคลื่อนยุทธศาสตร์